કાશી , બનારસ કે વારાણસી – મોક્ષદાયી નગરી


નાના ગલીઓ, ઘોંઘાટવાળી શેરીઓ, વ્યસ્ત ઘાટ અને સરળ જીવનવાળું ગીચ શહેર. કાશી કહો કે  બનારસ કે પછી વારાણસી  એ ભારતના   સૌથી  જૂના  અને  જાણીતા શહેરોમાંનું એક છે.

કાશી: -કશી વારાણસી શહેરનો પ્રાચીન નામ છે, તે મૂળભૂત રીતે શહેરનો એક ભાગ છે.

બનારસ: – આ નામ બ્રિટીશ લોકો દ્વારા આપવામાં આવ્યું છે જેમણે વારાણસીને બોમ્બે, કલકત્તા અને બેંગ્લોર વગેરે જેવા ઉચ્ચારવામાં મુશ્કેલીઓ અનુભવી છે.

વારાણસી: – તે આધુનિક નામ છે જે ‘વરુણા ‘ જે  ગંગાની સહાયક છે અને  ગંગાના  ‘અસી ઘાટ’ ની ઘાટના મિશ્રણમાંથી લેવામાં આવ્યું છે.  જેમકે ‘વરુ – અસી’ અપભ્રંશ થઈ ને બન્યું ‘વારાણસી’ . અગાઉનું શહેર તેમની વચ્ચે આવેલું છે, પરંતુ હવે આ શહેર।નો ફેલાવો ઘણો આગળ વધી ગયો છે.વારાણસી એ ઉત્તર ભારતના ઉત્તર ભારતના રાજ્યમાં આવેલું એક શહેર છે જે 11 મી સદી બી.સી. ભારતની આધ્યાત્મિક રાજધાની તરીકે ગણાતા આ શહેર હિન્દુ યાત્રાળુઓ દોરે છે જે ગંગા નદીના પવિત્ર જળમાં સ્નાન કરે છે અને અંતિમ સંસ્કાર કરે છે. શહેરની શેરીઓમાં કાશી વિશ્વનાથ, “ગોલ્ડન ટેમ્પલ”, અને હિન્દુ દેવ શિવને સમર્પિત, લગભગ 2 હજાર મંદિરો છે.

CHAPTER 1. Loomings

Call me Ishmael. Some years ago—never mind how long precisely—having little or no money in my purse, and nothing particular to interest me on shore, I thought I would sail about a little and see the watery part of the world. It is a way I have of driving off the spleen and regulating the circulation.

Whenever I find myself growing grim about the mouth; whenever it is a damp, drizzly November in my soul; whenever I find myself involuntarily pausing before coffin warehouses, and bringing up the rear of every funeral I meet; and especially whenever my hypos get such an upper hand of me, that it requires a strong moral principle to prevent me from deliberately stepping into the street, and methodically knocking people’s hats off—then, I account it high time to get to sea as soon as I can.

હાશકારો..


khub saras lakhan che

પરમ સમીપે

હાશકારો..  

વ્હીસલ વાગી અને ગાડી ઉપડી. છેલ્લી ઘડીએ ચડવાવાળા મુસાફરો  રઘવાયા  બનીને દોડી રહ્યા. ટ્રેનમાં ચડતા જ રીવાની નજર આસપાસ ફરી વળી. આજકાલ  તો સેકન્ડ એ.સી.ના ડબ્બામાં પણ આલતુ ફાલતુ મુસાફરો ચડતા હોય છે. બાજુમાં કોણ આવશે ?  ‘ જે આવે તે. મારે શું ? ’  બેફિકરાઇથી બારી પાસે બેસતા રીવા બબડી.

ત્યાં એક આધેડ વયના બહેન અને અને એની સાથે લગભગ રીવા  જેવડી જ એક યુવતી બંને  હાંફતા હાંફતા ચડયા. સીટ નીચે સામાન મૂકી  હાશ કરીને  રીવાની બરાબર સામે  ગોઠવાયા.

 ‘ બિંદી, તને કેટલી વાર કહ્યું છે કે ઘેરથી થોડા વહેલા નીકળીએ. પણ મારું સાંભળે  કોણ ? જોયુંને પછી છેલ્લી ઘડીએ કેવી દોડાદોડી  થઇ ? ‘  

‘ પહોંચી તો ગયા ને ? મારી મા.. હવે બંધ કર.. હવેથી આગલે દિવસે  સ્ટેશને આવીને બેસી જશું.. ઓકે ?’  કહેતા બિંદી  નખરાળું હસી પડી.

રીવાએ એક મેગેઝિન કાઢયું. જોકે વાંચવાની બહું તત્પરતા દેખાઇ નહીં. થોડીવાર બારીના કાચમાંથી બહાર જોવાનો પ્રયત્ન…

View original post 1,885 more words

વેદના -સંવેદના


 

બગીચામાં ફરવા ગયેલા માણસે એકવાર ફૂલને પૂછ્યું …
“તારા નાજુક બદન પર ભમરાના ડંખની તને વેદના થાય છે ખરી?”
ફૂલ હસીને કહે..”એ અમારો પરસ્પર સબંધ નો મામલો છે કે જેમાં ઊંડો પ્રેમ છે એટલે અમને વેદના ને બદલે સંવેદનાઓ જાગે છે. પણ અમે તમારી તોડવાની નજરથી
જે વેદના થાય તે કોને કેહવાની બોલો છે કઈ જવાબ!

પુસ્તક બોલે છે!


અમે વૈચારિક ક્રાંતિ લાવનાર બીજ છીએ,
અમે બાળકોના ઘડતર માટે પાયાની ઈંટ છીએ.
જીવનપથને ઉજાળનાર , મેહ્કાવનાર સાથીઓ,
અમે પુસ્તક છીએ!
અમને અ કબાટની કેદમાંથી છોડવો
અમને બહાર કાઢો … બહાર કાઢો…
અમે મનુષ્યના સાચા મિત્રો છીએ
અમને બચાવો … અમને બહાર કાઢો!